Her bitki doğduğu yerde kalmaz. Tohumlar rüzgârla, suyla ve zamanla başka topraklara ulaşır. İnsan da kimi zaman evini, yaşadığı yeri geride bırakır; belleğini ise beraberinde taşır. Neslihan Yetişkin’in yeni sergisi “Aidiyet Bahçesi”, doğanın yol alma ve yeniden kök salma biçimleriyle insanın yer değiştirme, köklenme ve bir yere ait olma arayışı arasında bağ kuruyor.
Sergide balmumu batik ve doğal boyama tekniklerini kullanan Yetişkin; keten kumaşları ve farklı yüzeyleri siyah havuç, meşe palamudu, pas ve doğal boyalarla dönüştürüyor. Malzemenin bıraktığı iz, doğal renklerin zaman içinde geçirdiği değişim ve doğanın üretim sürecine müdahalesi de eserlerin bir parçasına dönüşüyor.
Değişen mekânlar, taşınan hafıza
“Aidiyet Bahçesi”nin en dikkat çekici katmanlarından birini ise geçmişten bugüne ulaşan mimari çizimler oluşturuyor. Kentsel dönüşüm nedeniyle boşaltılan bir yapının kömürlüğünde bulunan ve geçmişte bir mimara ait olduğu bilinen eski aydıngerler üzerindeki çizimler, bir zamanlar tasarlanan yapıların ve yaşam alanlarının izlerini taşıyor. Yetişkin’in eserlerinde bitkiler ve köklerle yan yana gelen bu çizimler, değişen kent ve mekânlarla birlikte geride kalan hayatlara da dokunuyor.
Sergideki çiçekler böylece yalnızca bitkileri değil, yön değiştiren yaşamları da çağrıştırıyor. Yapraklarda mimarinin izleri, köklerde bellek, toprağın renklerinde ise başka bir yerde yeniden tutunabilme ihtimali beliriyor.
15 eserden oluşan seçkiye eşlik eden çadır enstalasyonu da serginin ev, yer değiştirme, geçmiş ve aidiyet etrafında kurduğu düşünsel alanı genişletiyor.
Her ev bir hatırayı taşır; kimi zaman kapı geride kalır, kimi zaman anahtar insanla birlikte yol alır. Kökler ise insanın belleğinde varlığını sürdürür. “Aidiyet Bahçesi”, aidiyeti varılan sabit bir yerden çok, zaman içinde yeniden kurulan ve yeniden yeşeren bir bağ olarak ele alıyor.
Doğayla birlikte üreten bir sanat pratiği
Uzun yıllar resim, tekstil ve tasarım alanlarında çalışan Neslihan Yetişkin’in üretim pratiği, zaman içinde doğayla kurduğu ilişki üzerinden şekillendi. Kimyasal boyalara karşı geliştirdiği alerjinin ardından doğal malzemelere yönelen sanatçı; toprak pigmentleri, bitkiler, kök boyalar, kahve, meşe palamudu ve farklı organik malzemelerle kendi boyalarını üretmeye başladı. Anadolu’nun kadim boya reçetelerini araştıran Yetişkin, bugün bu bilgiyi çağdaş sanat pratiğinin içinde yeniden yorumluyor.
Yetişkin’in çalışmalarında doğa yalnızca malzemenin kaynağı değil, üretim sürecinin de bir parçası. Doğal renklerin zaman içinde değişmesine, solmasına ve dönüşmesine alan açan sanatçı, eser tamamlandıktan sonra da doğanın bıraktığı izi üretimin devamı olarak görüyor. Yetişkin, 2024 yılında Galeri Işık Teşvikiye’de açtığı “HAD” sergisinde de insanın doğayla ilişkisindeki sınırları, tüketim biçimlerini ve ekolojik dengeyi odağına almıştı.
Bozcaada ise Yetişkin’in sanat yolculuğunda geçmişten bu yana özel bir yere sahip. İlk kişisel sergisini Bozcaada Rengigül Sanat Galerisi’nde açan sanatçı, adanın yanan ormanlarının küllerini kullanarak eserler üretmiş; Bağ Bozumu Festivali kapsamında çocuklarla gerçekleştirdiği çalışmalarla da sanat pratiğini adanın doğasıyla buluşturmuştu.
Bozcaada ile sanat üretimi üzerinden uzun yıllardır bağ kuran Yetişkin, “Aidiyet Bahçesi” ile bu kez adada, doğanın kök salma biçimlerinden hareketle insanın kendi kökleri, belleği ve ait olma duygusu üzerine düşünüyor
Yorum Yazın