Bazı insanlar hayatımıza konuşarak yön verir, bazıları ise sessizliğiyle… Baba, işte o sessizliğin içinde koca bir ömür saklayan insandır. O, çoğu zaman sevgisini dile getirmez ama gece gündüz çalışarak gösterir. Yorulduğunu söylemez ama evladının yorulmaması için kendi yükünü artırır. Gözyaşını saklar ama çocuklarının gözünden bir damla yaş düşmesin diye ömrünü tüketir. Belki de bu yüzden dünyanın en büyük fedakârlıkları alkışlar arasında değil, bir babanın sessizce attığı adımların içinde gizlidir.
Hayatımız boyunca birçok insanla karşılaşırız. Kimisi gelir geçer, kimisi güzel bir iz bırakır, kimisi ise karakterimizin temelini oluşturur. İşte baba, o temel taşlardan biridir. Çoğu zaman sevgisini sözlerle değil, alın teriyle anlatan, varlığını sessizce hissettiren, ailesi için kendi hayallerinden vazgeçebilen görünmez kahramandır.
Babalar Günü geldiğinde sosyal medyada paylaşılan birkaç fotoğrafın, birkaç güzel cümlenin ötesinde çok daha derin anlamlar taşır. Çünkü her baba, arkasında anlatılmamış binlerce fedakârlık bırakır. Çocuklarının geleceği için kendi yorgunluğunu görmezden gelen, cebindeki son parayı evine harcayan, geceleri kaygıyla uyuyup sabah güçlü görünmeye çalışan adamlardır babalar.
Ne yazık ki yaş ilerledikçe bir gerçeği daha iyi anlıyoruz; çocukken bizi omuzlarında taşıyan adamların omuzları da zamanla ağırlaşıyor. Güçlü sandığımız eller titremeye, hiç yorulmaz dediğimiz bedenler hastalıklarla mücadele etmeye başlıyor. İşte o zaman anlıyoruz ki babalar da incinir, babalar da korkar, babalar da bazen sadece evlatlarının yanında olmasını ister.
Eskiden babalık daha çok evin geçimini sağlamak olarak görülürdü. Baba çalışır, anne evi çekip çevirirdi. Zaman değişti, yaşam şartları ağırlaştı, roller farklılaştı ama değişmeyen tek şey, evlatların gözünde babanın güven veren gölgesi oldu. Çünkü baba sadece maddi destek değildir; bir duruş, bir karakter, bir rehber ve çoğu zaman evladının hiç fark etmediği görünmez bir kalkandır.
Hayat bazen insanın planlarını altüst eder. Bir sabah sağlıklı başlayan bir ömür, bir ameliyatın ardından bambaşka bir mücadeleye dönüşebilir. Pandemi öncesinde bypass ameliyatı geçiren, damarlarından biri açılamadığı için yoğun bakım sürecinde hızla gelişen kangren nedeniyle bacağını kaybeden nice baba vardır bu ülkede. Hayatında hastane yüzü görmemiş insanların bir anda yatağa mahkûm olması sadece fiziksel değil, ruhsal olarak da büyük bir sınavdır. İnsan bazen bedenindeki eksikliği değil, hayallerindeki eksikliği kabullenemez.
Bir insanın uzvunu kaybetmesi sadece bedeninden bir parçanın eksilmesi değildir; alışkanlıklarının, bağımsızlığının ve eski hayatının da değişmesidir. Ancak bütün bu acılara rağmen evladının yüzüne tebessüm etmeye çalışan bir baba, aslında hayata karşı verilmiş en büyük mücadeleyi temsil eder. Çünkü gerçek güç, hiç düşmemek değil; düştüğü yerden sevdikleri için yeniden ayağa kalkmaya çalışmaktır.
Bir baba için ayakta durmak sadece yürümek değildir. Evlatlarının yanında dimdik olabilmektir. İşte bu yüzden yaşadığı kayıpları içine atar, acısını belli etmez, yine de çocuklarının yüzüne umutla bakmaya çalışır. Belki eskisi gibi koşamaz, çalışamaz, sarılamaz ama yüreğindeki babalık sevgisi hiçbir zaman eksilmez.
Bugün birçok evde hastalıklarla mücadele eden, yaşlılığı omuzlarında taşıyan, sessizce yaşam savaşı veren babalar var. Belki konuşmakta zorlanıyorlar, belki eskisi kadar güçlü görünmüyorlar ama onların varlığı hâlâ çocukları için en büyük güven kaynağı olmaya devam ediyor. Çünkü baba olmak, sadece güçlü olmak değil; güçsüz kaldığında bile ailesi için direnebilmektir.
Bir zamanlar evladının elinden tutan babalar, bugün belki evlatlarının koluna girerek yürümeye çalışıyor. Hayatın en büyük döngüsü de belki budur. Bizi büyüten elleri yaşlandığında tutabilmek, bize güç veren insanların yanında dimdik durabilmek... İşte gerçek vefa tam da burada başlar.
Babalar Günü, sadece yanında olan babaları kutlama günü değildir. Bu gün aynı zamanda hastane odalarında yaşam mücadelesi veren, tekerlekli sandalyede hayata tutunan, emekli maaşıyla evini geçindirmeye çalışan, evladının geleceğini hâlâ düşünen bütün babaların günüdür. Aramızdan ayrılan ama dualarımızda yaşamaya devam eden babalarımızın da günüdür.
Ancak hayatın bize gösterdiği başka bir gerçek daha vardır. Bazı kadınlar vardır ki kader onları hem anne hem de baba olmaya mecbur bırakmıştır. Evladını tek başına büyüten, hem şefkati hem disiplini aynı yürekte taşıyan, yokluk içinde bile çocuklarının eksiklerini tamamlamaya çalışan anneler... Onlar da aslında iki insanın yükünü tek başına omuzlayan görünmez kahramanlardır. Babasız büyüyen bir çocuğun boşluğunu sevgiyle doldurabilmek büyük bir fedakârlık ister. Bu yüzden bugün, çocukları için hem anne hem baba olmayı başaran tüm kadınları da saygıyla selamlamak gerekir.
Toplum olarak çoğu zaman başarıları alkışlıyor, acıları ise sessizce geçiştiriyoruz. Oysa bir babanın suskunluğu, bazen saatlerce anlatılan cümlelerden daha ağırdır. Yüzündeki çizgiler yılların yorgunluğunu, ellerindeki nasırlar ise ailesi için verdiği emeği anlatır. Onların en büyük mutluluğu pahalı hediyeler değil, evlatlarından duyacakları samimi bir "İyi ki varsın baba." cümlesidir.
Belki de bugün yapılacak en güzel şey; telefon rehberindeki bir numarayı çevirmek, bir kapıyı çalmak, bir el öpmek ya da yıllardır söylenemeyen sevgiyi birkaç cümleyle ifade edebilmektir. Çünkü zaman, beklediğimiz kadar uzun değildir. Ertelenen sevgiler, söylenmeyen teşekkürler ve geciken sarılmalar bir gün sadece pişmanlık olarak kalabilir.
Bugün hâlâ babasının sesini duyabilenler çok şanslıdır. Hâlâ onun duasını alabilenler büyük bir servetin sahibidir. Çünkü hayatta para yeniden kazanılır, makam yeniden elde edilir ama bir babanın yokluğu hiçbir şeyle doldurulamaz. Onun bıraktığı boşluk yıllar geçse de insanın içinde hep aynı sızıyla yaşamaya devam eder.
Babalar, bir evin sessiz direğidir. Yıkıldığında ancak ne kadar büyük bir boşluk bıraktığı anlaşılır. Onların kıymetini sadece özel günlerde değil, hayatın her anında bilmek gerekir. Çünkü sevgi paylaşıldıkça çoğalır, vefa gösterildikçe anlam kazanır.
Bu Babalar Günü'nde; alın teriyle ailesini büyüten, hastalıklarla mücadele ettiği hâlde umudunu kaybetmeyen, evladı için her zorluğa göğüs geren tüm babaların ellerinden sevgiyle öpüyorum. Ve çocuklarına hem anne hem baba olmayı başararak hayatın en ağır yükünü omuzlayan fedakâr kadınlarımızı da yürekten selamlıyorum.
Unutmayalım ki bir toplumun gerçek zenginliği gökdelenleri, yolları ya da ekonomik gücü değildir. Gerçek zenginlik; evlatlarını onurla büyüten babaların, tüm zorluklara rağmen dimdik duran ailelerin ve sevginin hâlâ tükenmediği yuvaların varlığıdır.
Bugün bir babaya sarılın. Uzakta ise arayın. Yanınızda değilse bir dua edin. Çünkü sevginin en güzel zamanı yarın değil, bugündür. Hayat hiçbirimize erteleyebileceğimiz kadar uzun bir ömür vadetmiyor.
Çünkü baba olmak sadece kan bağı değildir; emek vermek, korumak, vazgeçmeden sevmek ve her şartta ailesinin arkasında durabilmektir. İşte gerçek babalık budur ve bu değer, hiçbir zaman eskimeyecek kadar kıymetlidir.
Tüm babaların, evlatları için sessizce ömür tüketen görünmez kahramanların ve yüreğinde babalık sevgisini taşıyan herkesin Babalar Günü kutlu olsun. Hayatın bütün yükünü omuzlayan, sevgisini fedakârlığıyla gösteren tüm babaların hakkı hiçbir zaman ödenmez. Onlar, alkışı en az alan ama değeri en çok bilinmesi gereken insanlardır.
Bir sonraki yazımda buluşmak üzere sevgilerimle
SEÇİL ESKİOĞLU
GAZETECİ YAZAR
Yorum Yazın