Bir insan doktorluğu bırakabilir, öğretmenlikten emekli olabilir, yöneticilik görevini sonlandırabilir. Ama sanatçılık öyle değildir. Sanat, meslek olmanın çok ötesinde bir yaşam biçimidir. Bir insanın ruhuna, kimliğine ve hayatına işleyen bir değerdir. Bu yüzden ‘Eski oyuncu’,‘Eski sanatçı’ denildiğinde içim burkuluyor. Çünkü sahneden yıllar önce inse de, kamera karşısına çıkmasa da, yeni bir albüm yapmasa da o kişi sanatçıdır. Sanatçılık takvimle, yaşla ya da ekranlardan uzak kalmakla sona ermez.
Bugün Yeşilçam'ın unutulmaz isimlerine baktığımızda onları ‘Eski oyuncu’ diye değil, Türk sinemasının hafızası olarak görüyoruz. Yıllarını tiyatroya vermiş bir ustaya ‘Eski tiyatrocu’ demek ne kadar eksikse, ömrünü müziğe adamış bir isme ‘Eski sanatçı’ demek de o kadar yanlıştır. Sanatçının eserleri yaşamaya devam ettiği sürece, kendisi de yaşamaya devam eder. Çünkü sanat, insan ömründen daha uzun bir yolculuktur.
Bence doğru ifade ‘Duayen sanatçı’, ‘Usta oyuncu’, ‘Usta sanatçı’, ‘Türk sinemasının yaşayan değeri’,‘Sanat camiasının önemli ismi’ ya da ‘Efsane isim’olmalıdır. Bu ifadeler hem emeğe saygıyı gösterir hem de yılların birikimini onurlandırır. Unutmamak gerekir ki sanatın emekliliği yoktur. Bir sanatçı, alkışlar sustuğunda da sanatçıdır. Işıklar söndüğünde de sanatçıdır. Yıllar geçse, saçları ağarsa, ekranlardan uzaklaşsa bile o kimliğini kaybetmez.
Bugün hala onlarca yıl önce çekilmiş filmleri izliyor, eski plakları dinliyor, tiyatro oyunlarını konuşuyorsak bunun nedeni o insanların bıraktığı izdir. Sanatçı, geride eser bırakan insandır. Eser yaşayan yerde sanatçı da yaşamaya devam eder. Bu nedenle ben ‘Beski sanatçı’ ya da ‘Eski oyuncu’ sözlerini kullanmayı doğru bulmuyorum. Çünkü sanatın eskisi olmaz. Sanatın ustaları, duayenleri ve efsaneleri olur. Onlar sadece geçmişin değil, bugünün ve yarının da sanatçılarıdır. İşte bu yüzden, yıllarını sanata adamış her isme hak ettiği saygıyla hitap etmeli, onları ‘Eski’ sıfatıyla değil, emeklerinin büyüklüğüyle anmalıyız.
Şehnaz DİLAN
Yorum Yazın