Biraz nostaljiye ne dersiniz? Bazı kelimelerin hiç bilinmediği mesela ..!
Utanç kelimesinin yanakları kızarttığı dönemler, şimdi öyle bir şey var mı ? Yetmişli yıllarda hani şu kavak yellerinin estiği o güzelim yıllar gerçekten nasıl da çabucak geçti. İşte o yıllarda bu kelimenin anlamı ne kadar büyüktü şimdi ise herkese yabancı.
Anne - babaların izni olmadan sokağa adım atılmadığı hatta arkadaş seçimlerinde büyüklerin kontrolü ve tasvibi altında olmak gerektiği, sigara ve içkinin babaların yanında asla kullanılmadığı, büyüklerin yanında ayak ayak üstüne atarak oturmanın ayıp hatta saygısızlık olarak görüldüğü, erkek arkadaşı kelimesinin hiç bir şekilde telaffuz edilmediği, bazı kız arkadaşların çöp çatanlık, bazı eş dost tanıdığın görücülük vazifesini üstlendiği.
Yalanların pembeden beyaza, beyazdan pembeye dönüştüğü zararsız dönemlerde söylenme ihtiyacı olduğu,iki satırla ilan edilecek aşkların en yakın arkadaşlardan özel ulak seçilerek (anneler duymadan , görmeden ) defterden koparılmış küçücük pusula dediğimiz kâğıtlara yazılarak sevdiğine , beğendiğin kişiye ulaşımının sağlandığı yıllarda işte biz o dönemin çocuklarıyız .
Size hiç serenat yapıldı mı? Birlikte konsere gitmek değil bu çok özel, çok güzel bir şey.
Ben bunu yaşadım , beğenilme arzusunun üstlere çıktığı yıllar, aklı bende aynı sokakta komşu olan abimin arkadaşı her pazar günü gitarıyla evimizin altına gelir, yavaş yavaş başlattığı müziğini gitarının tellerine ustalıkla dokunarak yükseklere çıkarırdı..
Bendeki anneme yakalanma korkusunu hiç düşünmeyin, yürek Selanik de olsa mest olmuşum.
Demek ki utançtan sonra ayıp , saygı ,çekingenlik, anne korkusu geliyormuş ve çevre baskısı ya komşulardan ya biri duyarsa annemize söylerse.
Ah gençlik gidipte gelmeyen en güzel çağ bilsek o dönemi tepe tepe değil de yudum yudum içerek kullanırdık.
Hani bir söz var
“Şimdi ki aklım olsaydı.
Giden gelir mi sandık !
Seksenler doksanlar sanki ışık hızıyla geçti gitti.
Çocukluk gençliğe , gençlik de yavaş yavaş orta yaşa dönmeye başladı, elinden tuttuğumuz çocuklarımızla yol alırken paranın yerini kredi kartlarına bıraktığını gördük.
1986 ilk yurt dışı seyahatimde babam
“Paran var mı kızım?” diye sorunca,
“Evet var, ama biterse kredi kartım da var baba” dediğimde sanki utanmıştı benden.
Kredi kartı da ne demekti ? Hiç kâğıt parçası paranın yerini tutar mıydı? Aklının almadığı bir şeydi, o da ne demekti? Evliydim iki de çocuğum vardı, ne ayıptı kredi kartıyla alışveriş yapmak, hemen bana harçlık olarak Alman markı verdi, ohh nasıl da rahatlamıştı.
Ah babam sen gittin ya erkenden cep telefonunu bile göremedin doksanlı yıllarda o da elimizden hiç düşmedi, üniversiteli gençler kafelerde otururken masadan masaya arkadaşlarıyla konuşuyordu ilk zamanlar, o nasıl bir lükstü, yerinden kalkıp ayağına gitse zahmet olacaktı, hanımlar otobüslerde paralı gün ayarlıyordu, arkadaşlarıyla sesli sesli konuşurken kimsenin kimseye saygısı yoktu, zaten artık selam bile zor veriliyordu.
2000 Milenyum yılını görebilir miyiz diye düşünürken üstüne 26 yıl daha ilave ettik , evlerimizi akşamdan akşama kullanmak üzere açıyor sabah sokaklara fırlıyor haftanın neredeyse her gününü kafelerde , pastanelerde geçiriyor arkadaşlarımızla da oralarda buluşuyorduk evlerimiz hiç kirlenmiyordu, kullanmadığınız ev kirlenir mi?
Demek ki misafirperverlikte tarihe karıştı şimdi şu yaşantımızdan anladığımız ne dünyamız mı değişti? Hayır ama biz çok değiştik, her güzel şeyi unuttuk, tüm değerlerimizi hatta değerlilerimizi, örfümüzü, ananelerimizi , ahlaklı olmayı, bir çocuğun başını okşayıp onu sevmeyi, bir yaşlının elinden tutup onu saymayı unuttuk. Hepimiz gösteri dünyasının içindeyiz , lüks oyuncaklarımız (kılık , kıyafet , çanta vs ) için tüketimlerimiz selamı sabahı geriye attı.
Acıyı tatlıyı birbirine karıştırdık, yüzümüz kızarmıyor artık zaten çoğuda botokslarından dolayı tanınmayacak halde, ya da klonlanmış gibiler herkes birbirine benziyor.
Bu haftalık da bu kadar olsun , yeni bir konuda buluşmak üzere
Hepinize sevgiler diliyorum
Hoşçakalın
FATOŞ ACAR
GAZETECİ - YAZAR
Yorum Yazın