Bilinmezlik ne kadar anlamsız ve kötü bir söz , gençliğin hepsi değilse de bir kısmının bilinmeze doğru gittiği bir gerçek. Bazılarının kulağına küpe olan nasihatlar, öğütler onların omuzlarının çırpınışında kaybolup gidiyor ne yazık ki.
Eskiden büyüklerin sözünü dinleme diye bir şey vardı, karşı çıkmama, karşılık vermeme…
Bu duyguların bastırılması değil saygının gerektirdiği bir şeydi.
Şimdi gençler dinlemiyor ne yazık ki bildiklerini okuyorlar ve başları beladan kurtulmuyor olan anne ve babalara oluyor. Hele bir de ekonomik özgürlüklerine sahiplerse hiç dokunamıyor hiç bir şey söyleyemiyorsunuz o gençlere. Eski bir tabir vardır (Pabuç kadar dilleri var) denir ya o artık küçük kaldı şimdi daha da büyüdü o diller bununla beraber benzetmeler de büyüdü bir çuval dolusu ya da neredeyse araba kadar oldu.
Önlerine, arkalarına bakmadan ağızlarına geleni çatır çatır, kıra ede öyle şeyler söylüyorlarki afallayıp kalıyorsunuz.
Her dönemin asi gençliği elbetteki vardır, belki bizim dönemde bile bazı konularda asilik yapmışızdır ama ailelerimiz ne kadar dinledi acaba? Ben kendi adıma asilik yapmadım diyebilirim bu belki de yapımın gerektirdiği bir şeydi sessiz, sakin, sabırlı, itaatkar, hassas , kırılgan belki de bu yüzden fazlaca ağlak bir genç kızdım benim sesizce döktüğüm gözyaşlarım asiliğim olabilir miydi?
Ağlayarak bir şeyleri ifade etmeye mi çalışıyordum, bu da konuşamamanın, ifade etme cesaretimin olmadığı bir başka şekli miydi ? Hatta bastırılmaya çalışılmış, yaşanamamış bir çocukluğun farklı bir isyanı mıydı? Ne hikmetse hala da ağlarım gözyaşlarım kirpiklerimin hemen ucunda.
Benden sonra gelen iki kızkardeşim için örnek abla olma görevi verilmişti bana, hani şimdilerde örnek evler, örnek daireler var ya süslenip püslenmiş yeni sahibini bekleyen bu evlerden tek ben canlıydım, farkım da kardeşlerime düzgün bir hayat öğretmemden geçecekti.
Hayata dair ben ne biliyordum ki onlar beni örnek alacaktı? Saygılı davranmak, iyi ahlaklı olmak, düzgün konuşmak, oturup kalkarken dikkat etmek, sofra adabı, misafir karşılamak ve uğurlamak , karşıdakine hitap etmek, hizmette kusur etmemek, temiz olmak, çalışkan olmak. Daha da neler neler ?
Kardeşlerim acaba beni örnek aldı mı?
Gelelim şimdi ki gençlere; İstisnası elbette var iyi eğitim almış, saygılı, zarif, ölçülü, akıllı uslu, hal hatır bilen, konuştuğu dinlenen, işinde başarılı, gelenek ve göreneklerine sahip çıkan, kadir kıymet bilen, çalışkan gençleri hepimiz takdir ederiz değil mi ?
Etrafımızda da şükür ki böyle gençlerimiz çok hem kendi çocuklarım hem yeğenlerim hem arkadaşlarımızın, konu komşumuzun çocuklar, bizleri mutlu eden örnek gençler. Daha da tanımadığımız ama sosyal medyada ya da dergilerde gurur duyduğumuz pek çok genç. yolları açık, başarıları çok olsun.
Peki aykırı gençlere ne diyebiliriz? Özenilmiş hayatların içerisinde kaybolmayı seçmiş uçuk kaçık, başlarından boyunlarına kollarından tüm bedenlerine yayılmış dövmeli, kulaklarında bir değil neredeyse yirmi tane küpeli, kaşlarından dillerine, göbeklerine kadar heryerlerine zil gibi Piercing takan, konuşmaları yavan, kelimeleri saçma sapan, cümle kurmayı bile unutmuş, zıvanadan çıkmış kimi hırpani, saçı sakalı birbirine karışmış, çoğu yıkanmantan bile hoşlanmayan, aile bağlarını neredeyse tümüyle koparmış belki bir çok kötü alışkanlıkları olan asi gençler.
Bu gençlerden bir kısmı ailelerinin mevkiine ya da imkanlarının zenginliğine sırtını dayamış, her dedikleri yapılan, işledikleri suçların üstü kapatılan, ilgisiz, şımarıklığın kurbanı olmuş gençler…
Bu aynanın ışıltılı parlak yüzü bir de aynanın arka , karanlık yüzündeki fakir, gariban gençler var. Çoğu çocukluğunu bile yaşayamamış, travmatik hayatlardan gelen, evsiz, yurtsuz, televizyonlarda izledikleri dizilerin, futbolcuların, şarkıcıların, sahne ışıklarının etkisinde kalmış o hayatlara özenen, İki arada bir deredeki gençler.. Yükselen ve alçalan değerler bu çocukları alıp götürüyor bunların ortası yok.
Kendi halinde sessiz sedasız nice gençlerimiz var o kadar güzel başarılara imza atıyorlar ki seslerini duyuramıyorlar ne yazık ki , takdiri değil de tekdiri seven bir ülke olduk. İşte bu gençler elimizden kayıp gidiyor pek çok yabancı ülkelere dağılıyorlar adına “Beyin Göçü” diyoruz. O yabancı ülkeler acaba bu çocuklarımıza gereken değeri veriyor mu diye de sormak gerekir.
Şu da var kendileri gittiği yetmezmiş gibi arkadaşlarını da peşlerinden sürüklüyorlar, memnunlar demek ki. Biz neden bu gidişlere engel olamıyoruz? Bize kalan işsiz, yozlaşmış, ipsiz sapsız, uçuk kaçık grubu mu?
Söylenecek, yazılacak o kadar çok şey var ki…
Dönüp Atamızın Gençliğe Hitabı’nı yeniden okumamız gerekiyor, okumak yetmiyor anlamak ve anlatmak da var işin içinde.
Ya da Yıldırım Gürses’in
“Elveda Gençliğim” şarkısı hangisi ilaç, hangisi derde deva olur?
Haftaya bir başka konuda birlikte olmak dileğiye , Saygılar sevgiler
Hoşçakalın
FATOŞ ACAR,
GAZETECİ - YAZAR
Yorum Yazın