Hayatta öyle anlar vardır ki, üzerinden yıllar geçse de hafızalardan silinmez. Bazı başarılar alkışlanır, takdir edilir ve zamanın içinde unutulur. Bazıları ise yalnızca bir başarı olarak kalmaz; tarihe kazınır, nesilden nesile anlatılır ve bir milletin ortak gururu hâline gelir. İşte ben, dün tam da böyle bir günün, böyle bir tarihin içinde yer aldım.
Guinness Dünya Rekorlar Kitabı'na giren, binlerce insanın aynı ritimde nefes aldığı, aynı duyguda buluştuğu, aynı kültüre gönül verdiği o muhteşem organizasyonun bir parçası olmak benim için yalnızca bir etkinlik değildi. Bu, çocukluk yıllarımdan bugüne taşıdığım bir sevdanın, yıllar boyunca verdiğim emeğin ve kültürüme duyduğum sonsuz bağlılığın taçlandığı en özel günlerden biriydi. Hayat bazen insanı hiç ummadığı yollardan geçirir. Her yol yeni bir deneyim, her deneyim yeni bir sorumluluk yükler omuzlarınıza. Ben de yaşamım boyunca yalnızca tek bir alanda değil, dokunduğum her alanda fayda üretmeye, öğrenmeye ve öğrendiklerimi paylaşmaya gayret ettim. Gazeteci ve yazar kimliğimle kalemimi yalnızca satırlar yazmak için değil, insanların sesi olmak, toplumsal farkındalık oluşturmak ve hayatlara dokunabilmek için kullandım. Çünkü inanırım ki kalem, doğru elde olduğunda en güçlü vicdandır. Öğretmen kimliğimle bilginin paylaşılmadıkça eksik kaldığını gördüm. Bir insanın hayatına umut olabilmenin, ona yeni bir pencere açabilmenin verdiği mutluluğun hiçbir makamla, hiçbir unvanla kıyaslanamayacağını yaşayarak öğrendim. 1999 Marmara Depremi'nden bu yana arama kurtarma ve sivil savunma gönüllüsü olarak ilk akredite ekiplerin içinde yer almak bana hayatın en önemli gerçeğini öğretti: İnsan olmak... Zor zamanlarda uzanan bir elin, umutla bekleyen bir çift gözün ve dayanışmanın ne kadar büyük bir değer olduğunu hiçbir zaman unutmadım. Enerjist, Spiritüel danışman, Global Eğitimci ve Kişisel Gelişim alanlarında aldığım eğitimlerle ise insanın önce kendini tanıması, sonra çevresini güzelleştirmesi gerektiğine inandım. Çünkü gerçek değişim insanın kendi içinde başlar, bilgiyle büyür, sevgiyle çoğalır ve paylaşıldıkça anlam kazanır. Ancak bütün bu unvanların, eğitimlerin ve deneyimlerin ötesinde beni ben yapan, çocukluk yıllarımdan beri yüreğimde taşıdığım bambaşka bir sevda vardı: Halk oyunları... Kimileri için birkaç figürden ibaret olabilir, benim için ise bir çocukluk hayali, bir yaşam biçimi, bir aidiyet duygusu ve bu toprakların sesidir. Çocuk yaşlarda başlayan bu yolculuk yıllar içinde büyüdü, olgunlaştı ve hayatımın en güzel renklerinden biri oldu. Karadeniz'in hırçın horonunda coşkuyu hissettim, Ege'nin ağır zeybeğinde asaleti ve vakarı öğrendim, Doğu Anadolu'nun barlarında omuz omuza durmanın anlamını gördüm, halaylarda kardeşliği, Trakya'nın karşılamalarında neşeyi yaşadım. Anadolu'nun her yöresinde ise bu milletin binlerce yıllık hafızasını, kültürünü ve ruhunu hissettim. Çünkü halk oyunları yalnızca oynanmaz; hissedilir, yaşanır ve nesilden nesile aktarılır. Her adımında tarih, her ezgisinde bir annenin ninnisi, bir askerin cesareti, bir çiftçinin alın teri, bir milletin ortak hafızası vardır. İşte bu yüzden dün binlerce insanla aynı anda horon oynarken yalnızca ayaklarımız yere basmıyordu; köklerimiz toprağa daha sıkı tutunuyor, geçmişimiz gelecekle buluşuyor, atalarımızın emanetine sahip çıkıyorduk. Biz sadece bir dünya rekoru kırmıyorduk; dünyaya güçlü bir mesaj veriyorduk: "Biz, kültürünü yaşatan ve geleceğine sahip çıkan bir milletiz." O an etrafıma baktığımda yalnızca binlerce insan görmedim. Aynı sevdayı taşıyan binlerce yürek, aynı bayrağın altında birleşen binlerce umut ve aynı kültürün çocukları olduğumuzu haykıran kocaman bir aile gördüm. O ritimde sadece ayaklarımız değil, kalplerimiz de aynı anda atıyordu. O coşku yalnızca meydanı değil, yüreklerimizi de dolduruyordu. İşte tam o anda bir kez daha anladım ki insan hayatı boyunca nice diplomalar alabilir, sertifikalar kazanabilir, başarı belgeleri elde edebilir, makamlar, unvanlar ve ödüller sahibi olabilir. Ancak hiçbir başarı, kültürünü yaşatmanın, onu gelecek nesillere taşımanın ve bir milletin ortak hafızasına katkı sunmanın verdiği gururun önüne geçemez. Çünkü gerçek zenginlik sahip olduklarımız değil, yaşattıklarımızdır. Bugün geriye dönüp baktığımda Rabbime bana nasip ettiği her eğitim, her deneyim ve her sorumluluk için şükrediyorum. Fakat bütün bunların arasında çocukluk yıllarımdan beri büyük bir sevgiyle sürdürdüğüm halk oyunlarının beni böylesine anlamlı bir tarihin parçası hâline getirmesi, tarif edilemeyecek kadar özel ve tarifsiz bir mutluluk. Dün yalnızca Guinness Dünya Rekorlar Kitabı'na bir başarı yazılmadı; aynı zamanda birlik olmanın, beraber yürümenin, aynı ritimde buluşmanın ve kültürüne sahip çıkmanın ne kadar büyük bir güç olduğu da tüm dünyaya gösterildi. Belki yıllar sonra bu rekor yenilenecek, belki sayılar değişecek, belki daha büyük organizasyonlar yapılacak. Ancak dün yaşadığımız o duygu, o birlik, o gurur ve aynı ritimde atan binlerce kalbin oluşturduğu eşsiz atmosfer hiçbir zaman unutulmayacak. Çünkü bazı başarılar yalnızca istatistik değildir; bazı başarılar bir milletin ruhunu, tarihini ve geleceğe olan inancını temsil eder. Ben de dün yalnızca tarihe tanıklık etmedim, tarihin bir parçası oldum. İnanıyorum ki insan, köklerinden güç aldığı sürece dimdik ayakta kalır. Kültürünü yaşattığı sürece geleceğini inşa eder. Geçmişini unutmayan toplumlar yarınlarını da güvenle kurar.
Çünkü rekorlar bir gün yenilenebilir, ancak kültürüne sahip çıkan insanların bıraktığı iz, zamanın hiçbir döneminde silinmez. Çünkü bir milleti geleceğe taşıyan yalnızca teknolojisi ya da ekonomisi değildir; onu asıl yaşatan, köklerine sahip çıkan insanlarıdır. Biz rekor kırmak için horon oynamadık; kültürümüzü yaşatmak için aynı yürekte buluştuk. Çünkü bir milleti geleceğe taşıyan yalnızca başarıları değil, köklerine duyduğu sadakattir.
Bir sonraki yazımda yeniden buluşmak dileğiyle...
Sevgi ve saygılarımla...
Seçil Eskioğlu
Gazeteci-Yazar
Yorum Yazın