Hiç bir şeye sevinemiyorum, ferfecir çaresiz bir hayat, göz kalleş ,söz kalleş çaresiz duyguların koynunda faili meçhul sevgililer el kalleş , dil kalleş detone bir efkarın eteğinde, fakir sığınışlarımın dillenen esaretindeyim
Serseri bir mayındı suskunluğum içimde çöreklenmiş AY şimdi çekil kenara AY kapat ışıklarını karart dünyayı sende kal ışıksız ,sende kal sevgisiz ülkemde yaşanan olaylar etrafımda üzüntülü ve problemli insanlar varken ben bir sevinçsel engelliyim !
Gülemem ,sevinemem artık eskisi gibi acaba ne olacak diye sorularla bakmaktan hayata ,nasıl gülüp sevinebilirim kendisiyle barışık olamayan ve bunu asla başaramayacak bir insan selinin içinde sürükleniyoruz, zamana ve acımasız olan hayata bir çelme takayım derken hayat benim sevinmelerime çelme değil neredeyse prangalar takmış Aslında hayat mı suçlu yoksa yaşadığımız arenada koşuşturan şu birbirine yabancı insanlar mı ? İçim Can kırıklarıyla dolu şiirlerim kanama geçiriyor her gece vermek istiyorum tüm gelecek hayallerimi sevinçleri olan insanlara
Ben hüzünlerimle dost olacağım ,başedemedim sevinçlerimle
İnsanın ve Hayvanın eziyet içinde yaşadığı yaşayan ve nefes alan bir canlı olduğunun unutturulduğu bu dünyada ben bir sevinçsel engelliyim ! sevda türküleri bile artık kırık bir sazın tellerinden çıkar gibi her şey çok ortaya dökülmüş sevgiler pazara düşmüş çıplak elbisesini giymiş duygusuzluklar bir ümitsizliğin kuyusuna imbiklenmiş kokusu gelmez yanıma merhametin sağırlaşır denizler ,konuşmaz dalgalar yükledim kanadına ,günahsız martıların her bir damlasını, akan gözyaşlarımın iner yağmur olur ulaşılamayan sevgilere engellenen sevinçlere
NaZLı aRMaN
Yorum Yazın