SORU & CEVAP

Öyle çok sorulmuş soru vardır ki hayatımızda , belki de cevaplayamadıklarımız hala bir yerlerde bizi bekliyordur. 

Dünya kurulalı beri var bu ikili . 

Tarih kitaplarından , Matematiğe kadar tüm dersleri de içine alarak , yaşanmış yaşanmamış tüm olaylarda hep soru hep cevap…

Savaş bir soruysa Barış belki de bir cevaptır , 

Suyun akışına neden böyle akıyor diye sorduğumuzda o suyun yatağını değiştirmemiz belki de bir cevaptır , ne sorular biter ne verilecek cevaplar , gecenin karanlığa bürünmesi soruysa eğer , sabah güneşinin doğupta gökyüzüne yavaş yavaş yükselmesi karanlığın aydınlığa çıkışı bir cevaptır .

Bazen suskunluk en büyük cevaptır .

Ama yine de sormaya devam ederiz ve hep bir cevap bekleriz , anlamak ve anlaşılmaktır istediğimiz . 

Oğlum henüz üç yaşlarındaydı ve öğrenme telaşında , pusetine binmeyi çok sevmediği için (ben bebek miyim ?) der ve yürümek isterdi birlikte yürüdüğümüz yollarda devamlı soru sorar ve geçiştirilmeden ciddi ciddi doğru cevaplar beklerdi. O günlerde o öğretmen ben öğrenci oluyordum, bir anne olarak öğrettiğimi zannederken aslında öğreniyordum . Annemin oturduğu semtte kitap alma bahanesiyle çıktık ,sorular ve cevaplar kısmına bir kaç adımda geldik. Önce ağacı sonra yaprağı sordu, Gövdesi kahverengi, yapraklarında rengini sen söyle dedim yeşil dedi ama hem kara hem yeşil dedi , bilmenin zaferiyle tepeye doğru bakmaya başladı. 

Gökyüzüne yükselen bakışlarını kuşlar araya girerek bölüyordu, o jetlerin arkalarında bıraktığı uzun beyaz çizgilerin dağılarak büyüyüşünü ve sonrasında silinerek kayboluşunu izliyor, neden arkasında iz bırakıyor? diye soruyordu. Bu derse hiç çalışmamıştım , bilmediğim yerden gelince verilecek cevabım kemküm oldu , hayal kırıklığıyla yere indirdi bakışlarını (Hani büyükler herşeyi bilirdi, bak sen de bilmiyorsun işte dedi ) 

Bozuldum ama gırgıra vurdum, sonra asfalt taşı dikkatini çekti .

-Bu ne? 

-Asfalt diye döşenen taş dedim ,pek hoşuna gitmedi cevabım , üzerinde biraz hopladı biraz zıpladı , eğildi yere eliyle kontrol etti 

•⁠ ⁠Evet taşmış

•⁠ ⁠⁠Taş ne renk olur? dedi böyle işte taş rengi dedim 

•⁠ ⁠⁠Taş rengi ne renk ? 

•⁠ ⁠⁠Gri, etrafında gri renk aradı karşılaştırma yapmak için, terlikte, tencerede, halıda , kıyafette aklına ne estiyse 

•⁠ ⁠Ama bunlar küçük gri renk dedi 

•⁠ ⁠⁠R’leri yutuyor Y’ leri daha çok kullanıyordu asfalt onun büyük grisiydi, caddelerde öyle uçsuz bucaksız. Benim sabır taşım hiç bir zaman taşmadı, kırılmadı da o büyüyene kadar sordu ben de okuya öğrene hep cevap verdim. Bir bilen anne olmak ne kadar zordu ve çocuklar çok acımasızdı bilemezsem 

“Komik anne yine bilemedin” diyerek mutlu oluyordu . O bugün 48 yaşında daha çok okuyor, daha çok biliyordum ki 

Şimdilerde de torunlarımın sorularına cevap vermek için çalışıyorum , yetişmek ne mümkün , 

Hiç bitmeyen sorular ve verilmesi gereken cevaplar.

Aslında hayatımız baştan sona sorularla dolu , okul eğitimimizdeki sorulan soruların doğru cevaplarını vermek için ders çalıştığımız günleri düşündüğümde ne heyecan yaşardık.

Sonrasında evlenmek için nikah memurunun sorusuna verilen evet cevabı , iş hayatının getirdiği sorulara verilen cevaplar, sözün kısası desek de dünya durana kadar ne sorular birer ne de verilecek cevaplar, işte bu bizim hayatımızı baştan sona döndürür durur, bazı cevaplar doğru mudur yoksa kestirip atmak mıdır? Sonuna soru işareti konduğunda herşey soru mudur? Cevaplar anlık mıdır? Yoksa durup düşününce uzun solukla doğru bir cevap mı olur ? 

Geçenlerde gözlerimle ilgili bir doktor kontrolündeyim , özel bir klinik, inanın doktorun hastayla olan ilişkisinden ben utandım neredeyse çocuğum yaşında , ama umursamazlığı sorduğum soruya baştan savma verdiği cevap beni telaşa düşürdü , korktum olduğum ameliyatın neticesinden, katarakt ameliyatım sonrası hafta sonunda kontrol için gittim, o gün için çalışan bir doktora görünmem gerekiyordu , sıra bana geldiğinde bir sekreter bir de kendisi odadaydı , sekreteriyle son derece laubali, hastayla da umursamaz tavırları ben de soru işareti yarattı.

Şikayetin ne? dedi direkt sen diye hitap ederek saki kırk yıllık ahbabım, 

“biraz bulanık görüyorum biraz da batma var “ dedim.

Hiç bir muayenesi yok gözüme ne tür bir işlem yapıldı , kaç gün oldu bilmiyor adımı sanımı da , zahmet edip sormuyor bile , geçer geçmezse gözlük veririz , takarsın dedi , gayet kolay ona göre , üç gün önce ameliyat olduğumu söyledim duydu mu acaba? Akıllı mercek takıldı dedim iyi dedi , şu anda göz tansiyonum nedir diye sordum diyeceği iki rakam var ona bile imtina ediyor.

“Bakın ben glokom hastasıyım bana vereceğiniz bir cevabınız olmalı” dedim aslında doktorum gözlüğe paydos demişti ama karşımdaki kişi kontrol bile etmeye lüzum görmeden bana yön veriyordu geriye doğru kaykılarak oturduğu koltuğunda bir ileri bir geri sallanması hiç hoşuma gitmemişti.  

Ciddiyetten tamamen uzak utanmasa ayaklarını da masanın üzerine çıkaracaktı. Ne günlere kalmıştık hışımla çıkıp doktorumu aradım , hem arkaşının çirkin davranışını söyledim hem de soruma cevap alamadığımı.

Tabi ki sonrasında kendinin olduğu gün kontrole tekrar gittim, yakın görüşüm biraz sıkıntılı uzağım ise pırıl pırıldı , yavaş yavaş açılacaktı.

İşte soru işte cevap , neydi zor olan ? Sağ göz Tansiyonu 12 sol göz ise 14 , sekreterinle değil hastanla ilgilensen biraz , bak sana doktor bey bile diyemiyorum bu davranışın aklımı delip geçiyor çünkü . Nice güzel sorulara verilecek cevaplarımız hep doğru olsun , bu haftada bu kadar , sağlıkla kalın hoşçakalın

FATOŞ ACAR

GAZETECİ - YAZAR