Hayat bir akış; bazen yokuş aşağı gider gibi kolay, bazen de taşlı, engelli… Ama her hâlinde yürünmesi gereken uzun bir yol… “Yürüyebiliyorsan yürü…” dedim bir yazımda. Çünkü yürümek sadece bedenin değil, aynı zamanda ruhun da ilerlemesidir; insanın kendisiyle yüzleşmesidir.
Dünya dönerken bizler de kendi eksenimizde bir şeyleri kavramaya, anlamaya çabalıyoruz. Ne var ki çoğu zaman sesimizi bastıran gürültüler, bizi hakikatten uzaklaştıran sesler devrede oluyor. Oysa en saf hâliyle yaşamak, en basit haliyle görmek ve en derin duygularla hissetmektir. “Ruh varsa duyarlılık da vardır” demiştim geçmişte; bu basit cümlenin içinde, dünyanın karmaşasında kaybolmadan önce durup nefes almanın önemini saklıyorum. İnsan önemli… Her insan. Çünkü her insan bir hikâye, bir dünya, bir eşsiz yaşanmışlık. “Herkes önemlidir” dedikçe, kendi küçük penceremizden dışarı çıkıp, karşılaştığımız her yüzün ardındaki hayatı anlamaya çalışıyoruz.
Dünya büyük bir sahne; bazen dram, bazen komedi, bazen trajedi… Ama her rolleriyle bize bir şeyler öğretirler. Kültür, çevreyle başlar… Okumak, yürümek, gülmek… Bunlar basit aktiviteler değil, insanın kendi benliğine verdiği değerin dışa vurumlarıdır. Yürürken gördüğün bir ağaç, soluduğun havanın tazeliği, gözlerinle algıladığın her renk… Bunlar bizi insan yapan temel ayrıntılardır. Ve unutma; dünya senin yüreğinle kurtarılacaktır. Hayat kısa ama derin bir anlam arayışıyla örülmüş bir hikâye… O yüzden durup şaşırmadan, durup sormadan, durup dinlemeden geçmemek gerek. Çünkü yaşamak, görmektir; görmek ise hissetmektir.
Ve hissettiğin her neyse; seni insan yapan, seni insanlaştıran odur. Bu arada Ramazan ayındayız. Kültürümüzde önemli yeri var. Eski gelenekleri hatırlatmak, yaşatmak, yardımlaşmak insani hareketler. Eskiyle yeni Ramazan arasında tabi ki çok farklar var. Mesela eski bir Ramazan anımı anlatayım. Şehre uzak yüksek bir orman köyündeyiz. O zamanlar 14 yaşlarındayım. Oruç tutmayı seviyorum. Kendi isteğimle gece sahura kalkıyorum ve bunu büyük bir keyifle yapıyorum. Tabi ertesi gün hocanın akşam ezanını okumasını dört gözle bekliyorum.
Evimiz öyle bir yerde ki diğer köylerin bütün camilerini tam karşıdan görüyor. Caminin ışıkları yandığı zaman ezanın okunacağını anlar büyük sevinç yaşardım. Bu arada mesela bizim ev yol kenarındaydı. Ezana doğru eğer evin önünden biri geçerse rahmetli annem anında onu eve davet ederdi. Kesinlikle gitmesine müsaade etmezdik. Bizimle birlikte iftarını yapar, çayını içer öyle gönderirdik. Ne güzel günlerdi. Ne güzel duygular, geleneklerdi. Aslında bütün geleneklerimizde duygu var, yardımlaşma var. Güzel şeylere sahip çıkmak lazım.
Huzur bu güzelliklerde, duygularda. Bizi insan yapan işte bu güzellikler bu duygular. Diyorum ki yaşamak direnmektir. Şartlar ne kadar olumsuz olursa olsun mücadeleye devam etmeliyiz. Kötülükler insana zarar verir. İyilikler insanlığa katkı sağlar, hayatı güzelleştirir. Bunu hiçbir zaman unutmamak lazım. Her yazımın sonunda belirttiğim gibi yaşama mücadelesi verirken sağlık önemli. Sağlıklı beslenmeye önem verelim.
Hoşça kalın.
MUSTAFA ÇOLAKOĞLU
GAZETECİ - YAZAR
Yorum Yazın