Geçtiğimiz günlerde gördüğüm bir manzara karşısında durup kaldım. Karşımda henüz çocuk denilecek yaşlarda gençler vardı. Öyle yaşlar ki ellerinde kalem, sırtlarında okul çantası olması gerekirken uyuşturucunun karanlığıyla tanışmışlardı.
Baktım…
Ve içimden yalnızca şu geçti:
Biz bu çocukları ne zaman kaybetmeye başladık?
Haberlerde uyuşturucu kullanımından, bağımlılıktan, yapılan operasyonlardan söz ediyoruz. Rakamları okuyor, birkaç dakika üzülüyor, sonra hayatımıza devam ediyoruz. Fakat insan o çocuklardan birini kendi gözleriyle gördüğünde mesele artık bir haber olmaktan çıkıyor. Çünkü karşınızda bir istatistik değil, bir çocuk duruyor.
Belki dün annesinden harçlık isteyen, okuldan çıkıp arkadaşlarıyla oyun oynayan, öğretmeninin verdiği ödevi yapmamak için bahaneler üreten bir çocuk…
Bugün ise gözlerinin içindeki çocukluğu arıyorsunuz.
Ve asıl korkutucu olan şu: Uyuşturucuyla tanışma yaşı küçüldükçe biz hâlâ bu meseleyi yalnızca “bağımlılık sorunu” olarak konuşuyoruz. Oysa karşımızda giderek büyüyen bir çocukluk ve gelecek sorunu var.
Bir çocuk uyuşturucuya nasıl ulaşabiliyor?
Kim ulaştırıyor?
Kim satıyor?
Kim göz yumuyor?
Ve belki de en acı soru:
Biz yetişkinler bütün bunlar olurken neredeyiz?
Elbette uyuşturucuyla mücadelede güvenlik güçlerinin operasyonları, cezalar ve denetimler son derece önemli. Çocukları zehirleyerek para kazananlarla hukuk en ağır şekilde mücadele etmelidir. Ancak yalnızca satıcıyı yakalamak yetmiyor. Çünkü yarın başka biri onun yerini alabiliyor. Asıl mücadele, çocuğun o maddeye uzanan elini daha en başında tutabilmek.
Bir çocuk neden uyuşturucuya yöneliyor?
Merak mı?
Arkadaş baskısı mı?
Aile içindeki sorunlar mı?
Yalnızlık mı?
Sevgisizlik mi?
Kendini bir yere ait hissetme ihtiyacı mı?
Yoksa çevresinde onu gerçekten dinleyecek tek bir yetişkin bile bulamaması mı?
Bazen çocuklarımızın telefonlarını kontrol ediyoruz ama ruhlarında neler olup bittiğini kontrol etmeyi unutuyoruz. “Okul nasıl geçti?” diye soruyoruz ama cevabını gerçekten dinliyor muyuz? Odalarına kapanmalarını ergenlik deyip geçiyor, davranışlarındaki ani değişimleri fark ediyor muyuz?
Arkadaşlarını tanıyor muyuz?
Korkularını biliyor muyuz?
Ve en önemlisi, başlarına kötü bir şey geldiğinde bize korkmadan anlatabileceklerini hissettirebiliyor muyuz?
“Benim çocuğum yapmaz” cümlesinin arkasına sığınmak hiçbir aileyi korumaz.
Çünkü uyuşturucu kapıyı çalmadan önce ailenin ekonomik durumunu, eğitim seviyesini, soyadını ya da yaşadığı semti sormuyor. Bu nedenle mesele yalnızca bağımlı çocuğun ailesinin meselesi değildir.
Bu hepimizin meselesidir.
Okulun, öğretmenin, ailenin, mahallenin, yerel yönetimlerin, sağlık sisteminin, sosyal hizmetlerin ve devletin…
Çünkü bir çocuk sokakta uyuşturucu kullanacak noktaya gelmişse, oraya gelene kadar hayatında pek çok alarm çalmış demektir.
Belki biz duymadık.
Belki duyduk ama önemsemedik.
Belki de “Beni ilgilendirmez” diyerek yürüyüp geçtik.
İşte en büyük tehlike burada başlıyor.
Alışmak.
Sokakta madde kullanan bir çocuğu görüp artık şaşırmamak…
Bir köşede kendinden geçmiş bir genci görüp yolumuzu değiştirmek…
“Bunlardan çok var” diyerek meseleyi normalleştirmek…
Hayır.
Buna alışamayız.
Çünkü karşımızdaki çocuk “uyuşturucu bağımlısı” sıfatından önce bir evlattır.
Onu suçlamak kolaydır.
Dışlamak daha da kolaydır.
Asıl zor olan elinden tutup yeniden hayata döndürmektir.
Uyuşturucuya karşı mücadelede çocuklara yalnızca “Sakın kullanma” demek yetmez. Onlara uyuşturucuya ihtiyaç duymayacakları bir hayat sunmak zorundayız. Sporla, sanatla, eğitimle, güvenli sosyal alanlarla ve en önemlisi sevgiyle… Çünkü bazen bir çocuğu uyuşturucuya götüren yol, bir maddeyle değil, kimsenin fark etmediği büyük bir yalnızlıkla başlar.
Gördüğüm o çocukların isimlerini bilmiyorum. Hikâyelerini de bilmiyorum.
Ama gözümün önünden gitmiyorlar. Ve onların yüzüne baktığımda uyuşturucunun değil, yetişkinlerin dünyasının ortasında yolunu kaybetmiş çocukların hikâyesini görüyorum.
Bu nedenle bugün anne babalara, öğretmenlere ve toplum olarak hepimize düşen görev çok açık:
Çocuklarımızı yalnızca büyütmeyelim.
Onları görelim.
Dinleyelim.
Yanlarında olalım.
Ve yardım isteyen bir çocuğun elini, çok geç olmadan tutalım.
Çünkü hiçbir çocuk uyuşturucu batağında kaybolacak kadar değersiz değildir. Hiçbir çocuk için “Artık çok geç” denmemelidir.
Ve unutmayalım:
Bir çocuğu uyuşturucudan kurtarmak, yalnızca bir hayatı değil; bir ailenin yarınını ve toplumun geleceğini kurtarmaktır.
Haftaya başka bir konuda buluşmak üzere hoşçakalın
SABİHA ÜNAL
YAZAR
Yorum Yazın