Güç denince aklımıza ne geliyor? Para, makam, unvan, kalabalıkların alkışı… Oysa hayat bize defalarca gösteriyor ki bunların hiçbiri insanı gerçekten ayakta tutmaya yetmiyor. Asıl güç, kimsenin görmediği anlarda saklı. Sabah alarm çaldığında “bir gün daha” diyerek yataktan kalkabilmekte. Bir kez daha denemeye niyet edebilmekte. Bir kapı kapandığında, yıkılmadan başka bir kapıyı arayacak takati içinde bulabilmekte.
İşte bu görünmeyen gücün adı umuttur.
Sessizdir ama etkilidir. Gösterişli değildir ama dönüştürücüdür. İnsan çoğu zaman umudu küçük görür; oysa umut, insanın kendine verdiği en büyük destektir. Çünkü insan, ancak umut ettiği sürece içinde bir gelecek taşır.
Vizyon ise umudun yönüdür. Umut yakıttır, vizyon direksiyon. Yakıtı olup nereye gittiğini bilmeyen savrulur. Yönü olup yakıtı olmayan ise yolda kalır. Bu yüzden vizyonsuz ve umutsuz insan sadece yorgun değildir; gerçekten güçsüzdür. Çünkü insanı ayakta tutan şey bugünün ağırlığı değil, yarının ihtimalidir.
Günlük hayatın içinde bunu her gün görürüz. Aynı ofiste çalışan, aynı maaşı alan, aynı sorunlarla boğuşan iki insan düşünün. Biri sabah işe omuzları düşük girer, saatleri sayar, günü tüketir. Diğeri eksiklere rağmen notlar alır, öğrenir, gelişir. Biri “ne olacaksa olsun” der, diğeri “ben bunu nasıl dönüştürürüm?” diye sorar. Aradaki fark zeka değildir, şans değildir. Aradaki fark, umudun diri kalmasıdır.
İş hayatında umudunu kaybeden insan zamanla silinir. Fikri vardır ama söylemez. İtirazı vardır ama susar. Potansiyeli vardır ama kullanmaz. Çünkü umut kırıldığında insan önce sesini kısar, sonra adımlarını küçültür, en sonunda kendine yabancılaşır. Güçsüzlük tam da burada başlar: Kendi yapabileceklerine inanmamaya başladığın yerde.
Ama mesele sadece iş de değildir. Hayatta da böyledir. Umudunu kaybeden insan ilişkilerde yarım kalır. Sevse bile göstermez, incinse bile dile getirmez. Çünkü “nasıl olsa değişmez” cümlesi içten içe kök salmıştır. Oysa insan vazgeçtiği anda karşısındakini değil, kendini kaybeder. Umut, insanın kalbini açık tutar; vazgeçmemeyi öğretir.
Bir anne düşünün… Yorgundur, tükenmiştir ama çocuğunun geleceğine dair içinde küçücük bir umut varsa, sabah yeniden ayağa kalkar. Bir baba düşünün… Defalarca başarısız olmuştur ama “bir yolunu bulacağım” dediği sürece güçlüdür. Güç burada kaslarda değil, dirençtedir. Direnç ise umuttan beslenir.
Hayat bazen insanı öyle sınar ki umut lüks gibi görünür. Faturalar birikir, planlar ertelenir, emek karşılıksız kalır. İnsan yorulur, kırılır, şüpheye düşer. İşte tam bu noktada insan ikiye ayrılır. Biri “benim payıma bu düştü” diyerek içine kapanır. Diğeri “henüz bitmedi” diyerek içindeki kıvılcımı korur. Umut burada romantik bir duygu değil, bir hayatta kalma refleksidir. Çünkü umudunu kaybeden insan, çözüm üretmeyi de bırakır.
Aynı mahallede yaşayan iki insanı düşünün. Aynı sokaktan geçer, aynı manzaraya bakarlar. Biri her gün şikâyet eder; trafikten, ekonomiden, insanlardan… Diğeri aynı şartlarda kendine küçük alanlar açar. Öğrenir, dener, sabreder. Aralarındaki fark, sahip oldukları değil; baktıkları yerdir. Umut, bakış açısını değiştirir.
Umudu olmayan insan geleceği bir tehdit olarak görür. Risk almaz, denemez, cesaret edemez. Oysa umut insana hata yapma izni verir. “Olmadıysa öğrenmişimdir” diyebilme gücünü kazandırır. Vizyon da tam burada devreye girer ve insana şu soruyu sordurur: “Ben buradan nereye gidebilirim?”
Bazen en güçlü görünen insanlar bile umudu kaybettiklerinde en sessiz hâllerine bürünür. Dışarıdan her şey yolunda gibidir ama içeride derin bir tükenmişlik vardır. Bu yüzden gerçek güç, görünür başarılarla değil; görünmeyen dirençle ölçülür. Umut, insanın kendine verdiği sessiz ama sarsılmaz bir sözdür:
“Her şeye rağmen denemeye devam edeceğim.”
Sonuç olarak şunu açıkça söylemek gerekir: Vizyonsuzluk karanlıktır, umutsuzluk ise bir kilit. İnsan o kilidi çoğu zaman kendi elleriyle kapatır. Güç sandığımız şey dışarıda değil; içimizde, yarına dair inancımızda saklıdır. Bugün ne kadar zor olursa olsun, yarına dair bir cümle kurabiliyorsan hâlâ güçlüsündür.
Çünkü insan umudunu kaybettiği gün, gücünü değil; kendini kaybeder.
Haftaya bir başka yazımda görüşmek üzere sevgimle kalın kıymetli okurlarım
SEÇİL ESKİOĞLU
GAZETECİ /YAZAR
Yorum Yazın