Çocuk istismarını “hasta bir bireyin sapkınlığı” olarak görmek rahatlatıcıdır.
Çünkü bu anlatı sistemi temize çıkarır.
Oysa gerçek daha rahatsız edicidir:
Çocuk istismarı güç asimetrisinin olduğu her yerde mümkündür.
Denetlenmeyen güç alanlarında ise korunur.
Ve çoğu zaman istismar bir an değildir.
Hazırlanır.
Ama istismar yalnızca bir suç değildir.
Bir çocuğun zihninde meydana gelen kırılmadır.
Grooming: İstismarın Sessiz Başlangıcı
Grooming cinsellikle başlamaz.
İhtiyaçla başlar.
Fail çocuğun açlığını bulur:
Görülme.
Anlaşılma.
Değer görme.
Önce güven kurulur.
“Beni anlayan biri var” hissi yaratılır.
Hediyeler, sırlar, özel alanlar.
Hiçbir adım tek başına büyük değildir.
Ama bütün tablo manipülasyondur.
Çocuk şunu yaşar:
“Beni inciten kişi aynı zamanda beni seçen kişi.”
Zihin burada ikiye bölünür.
Travma Bağı: Kaçamamanın Psikolojisi
Toplum şunu sorar:
“Neden kaçmadı?”
Çünkü toplum travmanın biyolojisini bilmez.
İstismar eden kişi aynı zamanda:
• İlgi verir
• Ayrıcalık sunar
• Korur gibi davranır
Beyin yoğunluğu güvenle karıştırır.
Korku ve bağlanma aynı bedende yaşanır.
Bu çelişki çözülemez.
O yüzden bastırılır.
Bu rıza değildir.
Bu hayatta kalma stratejisidir.
Çocuğun Beyninde Ne Kalır?
İstismar anı geçer.
Ama sinir sistemi kalır.
Bir çocuk için dünya ya güvenlidir ya değildir.
İstismar, dünyanın güvenli olmadığına dair temel inancı yerle bir eder.
Sonrasında ne olur?
• Sürekli tetikte olma
• Sınır koyamama
• Aşırı uyum
• Kendini suçlama
• Değer görme bağımlılığı
• Dissosiyasyon
• Duygusal uyuşma
Bazıları “başarılı” olur.
Bazıları “uyumlu” olur.
Bazıları “hiçbir şey olmamış gibi” görünür.
Ama içerde bir ses kalır:
“Benimle ilgili bir şey kirli.”
İstismarın en ağır mirası budur:
Utanç.
Çocuk çoğu zaman şunu düşünür:
“Benim yüzümden oldu.”
Çünkü “Bir yetişkin bana zarar verdi” gerçeği,
“Ben yanlış yaptım” düşüncesinden daha yıkıcıdır.
İlkinde suç faildedir.
İkincisinde kontrol yanılsaması vardır.
Ve çocuk kontrol yanılsamasını seçer.
Çünkü hayatta kalmak zorundadır.
“Rıza” Yalanı
Rıza için eşit güç gerekir.
Bilinçli karar gerekir.
Baskıdan arınmış irade gerekir.
Çocukta bunların hiçbiri yoktur.
Prefrontal korteks gelişmemiştir.
Otorite baskısı vardır.
Bağımlılık vardır.
“Gitmişti.”
“Tekrar görüşmüştü.”
Bunlar rıza değildir.
Travma bağının izleridir.
Erkek Mağdurların Sessizliği
Erkek çocuklar çoğu zaman iki kez susar.
İlk sessizlik istismar anında.
İkinci sessizlik toplumun “güçlü olmalıydın” mesajında.
“Karşı koymalıydın.”
“Bu seni zayıf yapar.”
Bu mitler erkek mağdurların travmasını daha derine gömer.
Ama travma cinsiyet seçmez.
Sadece ifade yolu değişir.
Öfke, bağımlılık, riskli davranış.
Bazen bunlar travmanın konuşamayan dilidir.
Toplum Gücü Neden Korur?
İşte en rahatsız edici bölüm.
Elit çevrelerde iki katmanlı güç vardır:
Yetişkin–çocuk.
Güçlü–güçsüz.
İtibar zırh olur.
Bağlantılar duvar olur.
Sessizlik organize edilir.
Medya skandalı sever.
Ama sistemi değil.
Toplum mağdura bakar.
Güçlüye değil.
Çünkü güçlü birinin karanlık olabileceğini kabul etmek,
dünyanın kontrol edilemez olduğunu kabul etmektir.
Bu zor bir gerçektir.
Bu yüzden çoğu zaman çocuk değil,
düzen korunur.
Aile İçi Gerçek
En zor kabul edilen gerçek şudur:
İstismar çoğu zaman yabancıdan gelmez.
Tanıdıktır.
Güvenilirdir.
Aile içindedir.
Ve çocuk için kaçış yalnızlık demektir.
Bu yüzden uyum sağlar.
Uyum hayatta kalma biçimidir.
Ama bedeli ağırdır.
Çocuk istismarı bir skandal değildir.
Bir çocuğun güven algısının parçalanmasıdır.
Grooming naziktir.
Travma bağı karmaşıktır.
Utanç derindir.
Toplum seçicidir.
Güç koruyucudur.
Asıl soru hâlâ aynı:
Toplum olarak çocukları mı koruyoruz,
yoksa güçlü figürlere olan inancımızı mı?
Çünkü bir çocuk için istismar bir olay değildir.
Bir ömür sürebilen bir iç kırılmadır.
Ve bazı kırılmalar dışarıdan görünmez.
Ama içerden bağırır.
HANIM DEMİRBAŞ
SOSYAL PEDAGOG
BİREYSEL ÇİFT VE AİLE DANIŞMANI
Yorum Yazın