Kedilerin Ressamı Louis William Wain

Onu bugün çoğumuz renkli, büyük gözlü, insan gibi giyinen, dans eden ve türlü türlü oyunlar oynayan kedileriyle tanıyoruz. Fakat Louis William Wain’in hikâyesi yalnızca kedileri çizen bir ressamın hikâyesi değildir. Bu, hayatı boyunca kayıplarla, yalnızlıkla, yoksullukla ve ruhsal hastalıklarla mücadele eden bütün bunların arasında kendisine küçük, tüylü bir dünya kuran bir insanın hikâyesidir.

Belki de bu yüzden Wain’in kedilerine bakarken yalnızca sevimli hayvanlar görmeyiz birşeyler hissederiz.

Sanat tarihinde bazı isimler vardır ki, yalnızca yaptıkları eserlerle değil hayat hikayeleriyle de insanı derinden etkiler. Louis William Wain tam da bu türden bir sanatçıdır, onun fırçasından çıkan kediler yalnız sevimlilikleriyle değil, aynı zamanda insan psikolojisinin derinliklerine dokunan alıntılarıyla da iz bırakır.

Louis William Wain kimdir?

Neden kediler ?

Onun sanatı hala neden bu kadar konuşuluyor ?

Louis William Wain, 5 Ağustos 1860 da Londra’nın Clerkenwell semtinde dünyaya geldi. Beş kız kardeşiyle birlikte büyüyen Wain, doğuştan gelen bir durak yarığı nedeniyle çocukluk döneminde uzun süre okula gönderilemedi, bunun yerine doğa gezileri yaptı, kendi gözlem yeteneğini geliştirdi ve çizime karşı doğal bir ilgi duydu.

Sanata olan ilgisi onu Londra’daki Lambeth School Of Art’a götürdü ve buradan mezun olduktan sonra serbest İllüstratör olarak çalışmaya başladı.

Çizim konusunda yetenekliydi, hayvanlara karşı özel bir ilgisi vardı ve genç yaşta bu yeteneğini profesyonel bir işe dönüştürdü.

Bu çizimler dönemin en popüler dergilerinde yayınlandı. The İllustrated London News Push ve The Sketch gibi yayınlarda sıkça yer alan. Lois Wain bir anda “Kedi Ressamı” olarak ün kazandı. Onun tuvalinde yalnızca hayvan değil zamanın insan psikolojisinin sembolüydü.

Ancak hayatının asıl dönüm noktası, Emily Richardson ile tanışması oldu.

Emily, Wain’in kız kardeşlerinin mürebbiyesiydi. 1884’te Emily Richardson ile evlendiklerinde maalesef Emily meme kanseri ile savaşıyor, ciddi biçimde hastalıkla mücadele ediyordu.

O günlerde henüz genç bir adam olan Louis William Wain, sevdiği kadının gözlerinin önünde hastalıkla mücadele edişine tanıklık etti ve tam da bu dönemde hayatlarına Peter adında küçük bir kedi girdi.

Peter sıradan bir sokak kedisiydi ama Wain ve Emily için sıradan değildi.

Peter, Emily’nin hastalığı sırasında ona arkadaşlık ediyor, yatağının yanında oturuyor, onun yalnızlığını biraz olsun hafifletiyordu. Wain, Peter’ı çizmeye başladı.

Kısa süre sonra bu küçük kedi, sanatçının hayatının en önemli figürlerinden biri haline geldi

Ve maalesef Emily, 1887 yılında meme kanserinden hayatını kaybetti. Wain yalnız kaldı fakat geride kedisi Peter vardı, kedisini çizmeye devam etti.

“Kedilerin ressamı” olarak tanıdığımız Louis William Wain böyle doğdu.

O dönemin İngiltere’sinde kediler bugünkü gibi ev hayatının sevimli ve vazgeçilmez bir parçası olarak görülmüyordu. Kediler çoğu zaman fare yakalayan hayvanlar olarak düşünülüyordu. Wain ise onları bambaşka bir dünyaya taşıdı.

Onun kedileri insan gibi oturuyor, konuşuyor, dans ediyor, enstrülman çalıyor, çay içiyor, piknik yapıyor, kavga ediyor, aşık oluyor ve eğleniyorlardı. Bir anlamda Wain, kedilere insan dünyasının kapısını açtı ama belki daha da önemlisi, insan dünyasını kedilerin dünyasına taşıdı.

Çizimleri kısa sürede büyük ilgi gördü dergilerde ve kitaplarda eserleri yayımlandı. Kedileri İngiltere'nin her yerinde hatta İngiltere sınırlarını aşıp dünyada tanınmaya başladı.

Wain artık yalnızca bir ressam değildi o, insanların kedilere bakışını değiştiren bir sanatçıydı.

Kedilerin sevilmesine ve evcil hayvan olarak kabul edilmesine büyük katkıda bulundu. İnsanlara, bir kedinin yalnızca bir hayvan olmadığını; onun da bir karakteri, bir kişiliği, hatta kendine özgü bir dünyası olabileceğini gösterdi.

Wain'in çizimleri çok popülerdi fakat şöhret ile zenginlik her zaman aynı eve taşınmaz. Wain'in başına gelen tam olarak buydu.

Çok çalışıyordu.

Çok çiziyordu.

İnsanlar onun çizimlerini seviyordu ama parayı yönetmek konusunda pek başarılı değildi.

Ailesine maddi olarak destek olmak zorundaydı.

Bir dönem beş kız kardeşiyle birlikte yaşamaya devam etti.

Dergiler için çizimler yaptı.

Kitaplar resimledi.

Kediler çizdi.

Daha fazla kedi çizdi.

Sonra biraz daha kedi çizdi.

Muhtemelen bir noktada Londra'daki herkesin yüzünü çizmekten, kedi çizmek daha kolay bir iş olarak görmeye başlamıştı.

Fakat Wain'in sorunu yalnızca para değildi.

Zihinsel sağlığı da giderek kötüleşiyordu.

Wain’in hayatında başka bir değişim başladı.

Yaş ilerledikçe ruhsal sağlığı bozuldu, davranışları değişmeye başladı. Şüpheleri, korkuları ve gerçeklikle kurduğu ilişki giderek daha karmaşık hale geldi.

Sonunda psikiyatri hastanesine yatırıldı.

Hayatının geri kalan yıllarının önemli bir bölümünü psikiyatri kurumlarında geçirdi.

Wain’in sanatını anlatırken en çok konuşulan konu da burada ortaya çıkıyor çünkü hastalığının ilerleyen dönemlerinde yaptığı kedi resimleri, önceki çalışmalarından çok farklı görünmeye başladı.

İlk dönemlerde kedileri gerçekçi ve sevimliydi sonra insan gibi davranan kedilere dönüştüler.

Daha sonraki eserlerinde ise kedilerin yüzleri ve bedenleri geometrik şekillere, yoğun desenlere ve renkli, neredeyse büyülü görüntülere dönüşmeye başladı.

Bu resimler yıllarca, Wain’in ruhsal hastalığının sanatı üzerindeki etkisinin kanıtı olarak anlatıldı ancak burada dikkatli olmak gerekir.

Wain’in eserlerinin kesin olarak belirli bir psikiyatrik hastalığın aşamalarını gösterdiğini söylemek bugün fazla basitleştirici kabul edilir. Resimlerin hangi sırayla yapıldığı konusunda da kesinlik yoktur.

Yine de değişim inkâr edilemez ve bu değişime baktığımızda, Wain’in iç dünyasında neler yaşanmış olabileceğini düşünmeden edemeyiz.

Belki dışarıdaki dünya onun için giderek daha karmaşık hale gelirken, resimleri kendisine başka bir dünya kurmanın yolu olmuştu.

Kediler oradaydı her zaman olduğu gibi büyük gözleriyle ona bakıyorlardı.

Wain’in hayatında değişmeyen birkaç şeyden biri onlardı.

İnsanlar gelip geçti.

Sevdiği kadın öldü.

Maddi sıkıntılar yaşadı.

Ünü değişti.

Ruhsal dünyası parçalandı.

Ama kediler kaldı.

Belki de bu yüzden Wain’in resimlerindeki kedilere bakmak insanda garip bir hüzün bırakıyor.

Onlar ilk bakışta neşeli ama biraz daha uzun baktığınızda sanki başka bir şey anlatırlar.