Mevsim Sonbahar, buram buram hüzün kokuyor, yaz bitti güz başladı, sizlerle ay ay Sonbaharı yaşamak istiyorum sohbet edercesine.
Eylül ayını ne çabuk geçirdik bir yaprak daha kapandı bu sararıp kurumaya yüz tutmuş, gazele dönmüş Sonbahar yaprağı değil. Hayatı bir ders kitabı olarak alırsak eğer, gönül defterimin geriye doğru çevrildiği yaprak.
Kim dediyse çok da güzel demiş “ Dört mevsimin üçü mevsim ama Sonbahar Allahın tabiata hediye ettiği apayrı bir sanatı”
Şairlerin şiirlerine nakış gibi işlediği, ressamların tablolarına sığdıramadığı yeşillleri, sarıları , kızıllığı ton ton , fırçaların bile kıyamadığı renkleri birbirinin içine yerleştirdiği ortaya çıkardığı eşsiz bir şaheseri, bestekarların bestelerindeki o müziğin hüzünle alçalışı, yükselişi, yazarların romanlarına konu olarak alışları.
Ne hikmetse yazdan çıkan çiftlerin tatile veda edip Sonbaharda evlilik tarihlerini tespit edişleri düğünlerin bu mevsimde daha da çoğalması.
Okulların Eylül ayının ilk haftasında yeniden açılıp küçük ya da büyük bir çok öğrenciyle tanışması. Yeni dönem eğitimin başlaması.
Yine Eylül…
Sonbaharın ilk ayı olarak öncelik hakkına sahipsede, Eylül’ün ilk günü “Dünya Barış Günü”dür Okur yazarlık gibi en önemli gün yine bu ayın içindedir. Biraz araştırdım da Adnan Menderes bu ayın 17’sinde 1961 yılında idam edilmiş bir devir böylece kapanmış ve bu da tarihin acı sayfasından biri olmuştur.
İzmirin kurtuluşu , 9 Eylül 1922
Yunan işgali altındaki güzel şehir Türk ordusunun zaferiyle taçlanmış,
yaz ayların da46 yıldır benim de şehrim.
9 Eylül de sürpriz bir ölüm haberiyle sarsıldım, sevdiğim bir arkadaşımı kaybettim zafer günü acıya döndü bir anda on yıl önce o günü unutmam mümkün mü?
New York’un meşhur ikiz kuleleri de bu ayın içerisinde 11 Eylül’de yıkılmıştı daha da kim bilir hangi olaylar bu ayın günlerine yayılmıştır .
Düşünüyorum da, İkiz Kuleler’in yıkılmasından bir hafta önce Amerika’daydık, eşimle her gün bu binanın içinden geçer, oradaki kitapçıyı dolaşırdık. O tarihte üniversitede Bilgisayar Mühendisliği okuyan kızımıza onun isteği doğrultusunda bilgisayarla ilgili kitaplar bakar alırdık. Hayatımda o güne kadar gördüğüm en büyük kitapçıydı okuma ve kitap inceleme yerleri ince uzun kırmızı derili kanepeleri hala gözümün önündedir ama kulelerin en altında o yıkımda o kitap dükkanı da kimbilir ne kadar değerli kitaplarıyla birlikte toza toprağa karışıp yok oldular.
Otelimiz İkiz Kuleler’in hemen dibindeydi ama caddenin karşı tarafındaydı belki o da yok olmuştu. Bir hafta öncesi tatilimizi bitirip ülkemize dönünce hiç bilmeden canımızı kurtarmıştık, yaşayacak ömrümüz varmış.
Eylül abimin ve torunumun da doğdukları ay.
Bu mevsimin en sevdiğim ayı Ekim.
Eylül ne kadar yazı ve güzü yaşamış gibi olsa da Ekim tam kararlı bir Sonbaharı yaşatır , yazdan kalan gün olmaz. Kesin kararlıdır, rüzgarı da bellidir, yağmuru da. Nazlanmaz Eylül gibi artık herkes mevsimin gerektirdiği gibi giyinir. Duvarlar çoktan soğumuş, yapraklar yer yer kızıla, çoğunlukla da sarıya dönmüştür ve dökülmeleri hızlanır, ağaçların dallarına yuva yapan kuşlar çoktan sıcak ülkelere doğru yol almış , onların yuvaları da bomboş kalmıştır yere düşen her yaprak sanki ölümü ifade eder, güneş gülmez insana . Kimi zaman saklanır bulutların gölgesine , soğukluk girer güneşle insan arasına .
Amerika’nın ve Yeni Zelanda’nın keşfi ekim ayındaymış , Sevr Antlaşması hatta Çin’ in kurulması bile.
29 Ekim 1923 Cumhuriyetimizin ilanı ve ilk Cumhurbaşkanımız Mustafa Kemal Atatürk’ümüz onun Türk milletine armağanı resmi ve milli en güzel bayramımız” 29 Ekim Cumhuriyet Bayramı” nasıl da coşkuyla önce okullarımızda kutlar Atatürk’ümüzün büstünü çiçeklerle, sınıflarımızı bayraklarla , resimlerle , fotoğraflarla süslerdik o günün akşamında Fener Alayı geçişini heyecanla bekler Kızılay’da tespih boncuğu gibi dizilir çeşitli figürlerle süslenmiş arabaların geçişini sonuna kadar takip ederdik. Ellerimizde uçan balonlarımızla ve alayın geçişine atacağımız çiçeklerle üşüsek bile sonuna kadar beklerdik. Nasıl güzel günlermiş şimdi bayramımız yine var ama o coşkuyu içimizden söküp aldılar artık Fener Alayı yok bizler de yaşlandık yalnızca televizyonda tören varsa, bakabiliyoruz. .
Ekim yeğenlerimin, damadımın doğum ayı, Abimin ve oğlunun evlilik ayı ama abimi kaybettiğim ay acısıyla , tatlısı bir arada bahara ermeden hazan olup gidiyor.
Ve Kasım…
Biraz kış mevsimine göz kırpıyor hatta ondan rol çalıyor bir de bakıyorsunuz kar yağıvermiş. Bahar yetmiyor ona mantolarına, atkılarına sarınmış insanlar sıcak bir çorba için evlerine koşuyorlar , üşüyenlerin içleri ısınsın diye
10 Kasım 1938 “ Kara Gün”
Büyük Atamızın ölüm günü, çocukluğumun siyah manşet atılmış gazetelerini kim niye renklendirdi bizim matemimizi bir anda altüst etti. Aklımda Sabah Gazetesi diye kaldı ama belki de yanılıyorumdur .
Her 10 Kasım sabahı beyaz yakalı siyah önlüklerimizle , kasımpatı çiçeklerimizle yine Atamız için toplanır, sınıf sınıf hizaya girer, saygı duruşunda dururduk ve sanki o gün ölmüş gibi ağlardık nasıl bir duygu seliydi o.
İstiklal Marşımızın, andımızın ardından “Mustafa Kemal’in Kağnısı”nı da mikrofona okuyan arkadaşımız da o kadar içten o kadar duygulu okurdu ki o güzel şiirdeki kağnıyı iten bizler olurduk adeta cepheye doğru yol alırdık.
Anacığımın doğum ayı Kasımın tam on beşi, kızımında evliliğ 1 Kasım ama bu ayın en önemli olaylarına bakacak olursak 1 Kasım 1922 de saltanat kaldırılmış , Osmanlı İmparatorluğu’nun varlığı sona erdirilmiş, 1.Dünya Savaşı yine bu ay ilan edilmiş.
1928 de Harf Devrimiyle Latin Alfabesine geçilmiş,
Atatürk ikinci kez yine Cumhurbaşkanı seçilmiş,
İlk uzay aracı bu ayda başarıyla uzaya fırlatılmış.
Kasım ayı Sonbaharın en son ayı olarak siyasi, tarihi ve kültürel birçok olaya imza atmış bir ay.
Kimi mutlulukları içine alsa da sonbahar aslında hep hazan diye adlandırılır hüznü içinde barındırır.
Bu haftalıkta bu kadar olsun haftaya başka bir yazımda buluşmak ümidiyle
Hoşçakalın
FATOŞ ACAR
Yorum Yazın